Column: Federer versus Mario



Beau Monde - Column Federer versus Mario

Of ik naar een tenniswedstrijd wilde. Ik dacht serieus dat het een grapje was. Geen idee wat het verschil is tussen een ace en matchpoint. En ik heb sowieso niet zoveel met sport. Gelukkig ging het niet om zomaar een tenniswedstrijd, maar eentje met Roger Federer. In een vipbox. Met serieuze hoeveelheden champagne. En dat allemaal om te vieren dat de immer onverslaanbare Federer het nieuwe gezicht van Moët & Chandon is. Kijk, dat verandert de zaak. Bovendien stond het belangrijkste nieuws in de kleine lettertjes: na de wedstrijd zouden we lunchen bij chefkok Mario Ridder die voor de gelegenheid zijn volledige restaurant De Zwethheul van Schipluiden naar de Ahoy had verhuisd. En voor een lunch bij Mario heb ik best een ochtendje champagne drinken met uitzicht op goddelijke tennissers over.

Voor wie het niet weet: Mario Ridder werd een paar maanden geleden door restaurantgids ‘Lekker’ uitgeroepen tot nummer 4 van Nederland. Hij heeft twee Michelinsterren. En belangrijker, hij heeft een van mijn favoriete gerechten aller tijden op de kaart staan: brioche met ganzenlever, truffel en Périgord-jus, beter bekend als het Gouden Gebak. Het gerecht is een eerbetoon aan Mario’s leermeester Cees Helder, een ode aan de klassieke keuken en een groot bewijs van vakmanschap. Minder poëtisch gezegd: het is godvergeten  lekker.

Bovendien kwam daar nog een hele rits aan gerechten bij, zoals Mario’s kaviaar met knolselderij en krab. En een beeldschoon dessert met ijs van basmatirijst. Alles even perfect uitgevoerd, perfect gepresenteerd en door perfecte bediening in perfect tempo op tafel gezet. Wat Mario neerzet is in wezen ook topsport; hij speelt vijf dagen per week, twee keer per dag een wedstrijd op het allerhoogste niveau. Net als Federer. Wie er wint? Mario natuurlijk. Want na deze geweldige dag vol tennis weet ik het zeker: Roger Federer is inderdaad ontzettend lekker. Maar niet half zo lekker als Mario’s Gouden Gebak.

Deze column is gepubliceerd in Beau Monde (2012).