LINDA: INTERVIEW TIM DEN BESTEN. ‘HET IS ALLEEN JAMMER DAT IK GEEN PANNEN HEB.’



 

 

 

Schermafbeelding 2018-01-12 om 09.38.47 Schermafbeelding 2018-01-12 om 09.38.51

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Tim den Besten (28) vindt zichzelf een prima kok. ‘Het is alleen jammer dat ik geen pannen heb.’

 

Eerst even over die Quinoa-kutten

Toen ik die column schreef woonde ik om de hoek bij Vinnies in Amsterdam. Daar hoorde ik meisjes praten over hoe chill het is om geen brood te eten. Prima, maar dat hun perfect gefotografeerde bakje sla vervolgens op Instagram moet vind ik irritant. En dan die hashtags erbij: #happyhappy #lovemylife #healthylifetsyle. Verschrikkelijk! Het is allemaal zo buitenkant. Net als die sla-keten SLA: je kunt niet gewoon een bak sla kopen, nee, het is alsof je een kerk inloopt en wordt ingezegend door sla-goden.

 

Eet je zelf nooit superfood?

Ik vind Goji-bessen superlekker. En ik eet weleens yoghurt met zaden en pitten. Maar ik vind het waanzin om dat op Instagram te zetten.

 

Terwijl je wél publiekelijk de liefde verklaart aan McDonald’s.

Dat is een beetje een tegenreactie. McDonalds vind ik fantastisch en dat is tegelijkertijd ook het probleem: als ik er ben, kan ik nooit kiezen. Dus koop ik én een groot Big Mac-menu én een Quarter Pounder én McNuggets met BBQ saus. Vervolgens loop ik naar KFC en haal ik daar ook een menuutje. Als ik thuiskom, stal ik alles uit op bed en ga ik Roy Donders kijken. Dan ben ik gelukkig.

 

Is eten troost?

Misschien wel. Ik sleur mezelf vaak door de dag heen door eten in het vooruitzicht te stellen. Een van de leukste dingen van draaidagen vind ik dat we halverwege de dag met z’n allen ergens gaan lunchen. En als ik moet schrijven, ga ik ergens zitten waar ik zeker weet dat ik lekkere dingen kan bestellen. Ik bestel ook altijd verschillende gerechten, zodat ik de keuze heb: zal ik eerst een frietje nemen? Of zal ik de Big Mac in de saus van de kipnuggets dopen? Het voordeel van McDonald’s is dat hun spullen lang goed blijven, dus soms bewaar ik wat. In mijn vorige huis deed ik toen ik wakker werd een keer mijn schuifraam open: hing er een zakje kip aan. Dat had ik de avond ervoor buiten gehangen omdat ik te lui was om naar de koelkast te lopen. Perfect ontbijt.

 

Klinkt alsof je stoned was.

Nee, want als ik stoned ben durf ik niet naar buiten. Superonhandig, want dan kan ik geen McDonald’s halen; dat ze nog steeds niet bezorgen vind ik een kwalijke zaak. Wat ik dan doe? Iets bestellen via Thuisbezorgd. Dat is lastig sinds ik in Rotterdam woon, want hun aanbod is hier totaal anders dan in Amsterdam: tachtig procent is shoarma. Je moet stomdronken zijn, wil je dat lekker vinden. En dan die pitabroodjes erbij. Ik bedoel: pitabroodjes, wie wil dat nou?

 

Je zou ook zelf kunnen koken.

Iedereen denkt dat ik niet kan koken, maar dat valt best mee. Ik heb alleen geen pannen – dat is het probleem.

 

Dus een potentiële liefde krijgt McDonalds op bed?

Nee, dat is iets wat ik liever voor mezelf houd. Ik snap ook wel dat ik daar geen mensen mee mijn bed in lok. Iets voor iemand bezorgen vind ik een beter paringsritueel voor een iemand zou koken? Nee, maar ik kan wel heel goed iets laten bezorgen.

 

Je zou hem ook mee uit eten kunnen nemen.

Dat klinkt weer zo volwassen – al ga ik vaak uit eten. Ik eet ook heus niet uitsluitend dingen die uit een apparaat komen hoor; ik hou ook van kreeft en sushi. En ik wil al een hele tijd naar een Afrikaans restaurant, want daar mag je met je handen eten. Verder heb in Rotterdam een nieuw restaurant ontdekt: Spaghettata. Daar heb ik vongole leren eten die zo lekker waren dat ik een maand lang niets anders heb gegeten. Dat doe ik altijd: ik eet iets net zo vaak achter elkaar tot het mijn neus uitkomt.

 

Klinkt alsof je nooit boodschappen doet.

De dichtstbijzijnde Jumbo is 12 minuten lopen. En dan moet je ook nog met twee zware tassen terug – dat is toch gedoe? Maar goed, ik ben verslaafd aan melk, drink minstens een pak per dag –dus ik moet wel. En dan koop ik ook brood, fruit en vooral: kaasjes.

 

Nooit bang om dik te worden?

Mijn vrienden wachten met smart tot je die liefde voor fastfood aan me gaat zien, maar tot nu toe kom ik er mee weg. Mijn zusje is ook slank, terwijl ze verslaafd is aan donuts en fastfood. We mochten dat soort dingen vroeger nooit eten en mijn moeder kan totaal niet koken, dus misschien heeft het daar mee te maken. Een beetje vet zou me ook niet misstaan, maar als het de spuigaten uit zou lopen, zou ik wel actie ondernemen. Dan stal ik in plaats van fastfood gewoon een fruitmand uit op mijn bed. Lekker met appels en bananen naar Roy Donders kijken, dat kan ik vast wel – al walg nu al van het idee.